غزل ۲۷۹ - بی دوست من از باغ ارم یاد نیارم

بی دوست من از باغ ارم یاد نیارم
ور جنت فردوس بود، دوست ندارم ۱

از دست رقیبان نروم، ور برود سر
من خاک در دوست به دشمن نگذارم ۲

پرورده به خون جگرش بودم و چون اشک
از دیده من رفت و نیامد به کنارم ۳

آن دم که دهم جان و به خاکم بسپارند
من خاک درش را به دل و جان نسپارم ۴

بر خاک درش میرم و چون خاک شوم من
زان در نتوانند برانگیخت غبارم ۵

در نامه چو نامت نبود نامه نخواهم
و آن دم که به یادت نزنم دم نشمارم ۶

کو دولت آنم که شبی با تو نشینم؟
کو فرصت آنم که دمی با تو برآرم؟ ۷

در نامه همه شرح فراق تو، نویسم
بر دیده همه نقش خیال تو نگارم ۸

چشمان سیاه تو به اول نظرم مست
کردند و بکشتند در آخر به خمارم ۹

یارب چه دلست آن دل سنگین که نشد نرم؟
از « یارب‌» دلسوز من و ناله زارم ۱۰

گویند که سلمان سر و جان در قدمش باز
گر کار به سر می‌رودم بر سر کارم ۱۱