غزل ۲۸۱ - از گلستان رویت، در دیده خار دارم

از گلستان رویت، در دیده خار دارم
وز رهگذار کویت، در دل غبار دارم ۱

روز الست گشتم، مست از خمار چشمت
هر درد سر که دارم، من زان خمار دارم ۲

بیمارم از دوچشمت، آشفته از دو زلفت
این هر دو حالت از تو، من یادگار دارم ۳

گفتی: وفا ندارم، اینم نگو و باقی
هر عیب را که گویی، من خاکسار دارم ۴

طاووس باغ قدسم، نی بوم این خرابه
آنجاست جلوه‌گاهم، اینجا چه کار دارم؟ ۵

من هیچ اگر ندارم، زان هیچ نیست ننگم
بس نیست اینکه در سر، سودای یار دارم ۶

در سینه از هوایش، گنجی نهان نهادم
در دیده از خیالش، باغ بهار دارم ۷

دل را ز دست دادم، می‌ریزم آب دیده
کز دست دیده و دل، خون در کنار دارم ۸

فرموده‌ای که سلمان، کمتر سگی است پیشم
یعنی که من به پیشت، این اعتبار دارم؟ ۹

از خون من اگر چه، دارد نگار دستش
ممکن بود که هرگز، دست از نگار دارم؟ ۱۰