غزل ۳۰۵ - هر که را مقصود، حسن عارض است از دلبران

هر که را مقصود، حسن عارض است از دلبران
عارضی عشق است، نتوان نهادن دل بر آن ۱

حسن دریایی است بی‌پایان و آبش گوهر است
عاشق صاحب نظر دارد مراد از دلبران ۲

دیگرم غیر از تو میل صحبت دیگر نماند
آنکه مشغول تو شد دارد فراغ از دیگران ۳

چون نماید روی زیبا فتنه‌ها بینی درین
درگشاید چشم جادو پرده‌ها یابی در آن ۴

گر به سویش راه بردی هر کسی یک سو شدی
اختلاف قبله اسلامیان و کافران ۵

در درون پرده وصل تو کس را نیست بار
بر سر کوی تو می‌گردند سرگردان سران ۶

چاکران و بندگان بسیار داری، نیک و بد
گیر سلمان را ز جمع بندگان و چاکران ۷