غزل ۳۱۱ - خیال خود همه باید، ز سر به در کردن

خیال خود همه باید، ز سر به در کردن
دگر به عالم سودای او گذر کردن ۱

زمان زمان به جهانی رسیدن عشقش
وزان جهان به جهانی دگر سفر کردن ۲

به منزلی که نباشد حبیب اگر باشد
سودا دیده نباید، در آن نظر کردن ۳

چو شمع در نظر او شبی هوس دارم
به پا ستادن و خوش خدمتی به سر کردن ۴

مطولست به غایت حکایت عشقش
نمی‌توان به عبارات مختصر کردن ۵

فرو مکش سخن موی در میان ای دل
چه لازمست سخن را درازتر کردن ۶

دل مرا که به بویی است قانع از تو چو مشک
چه باید این همه خونابه در جگر کردن؟ ۷

درین هوس که تویی باید اول ای سلمان
هوای دنیی و عقبی ز سر به در کردن ۸

به باد، جان به تمنای دوست بر دادن
ز خاک سر به تماشای یار بر کردن ۹