هوش مصنوعی: این شعر بهاری سرشار از شادی و توصیف طبیعت است که مخاطب را به لذت بردن از فصل بهار، نوشیدن شراب، همنشینی با طبیعت و عاشقی دعوت می‌کند. عناصری مانند گل، بلبل، سرو، و باد بهاری به‌کار رفته‌اند تا فضایی شاد و عاشقانه خلق شود.
رده سنی: 16+ اشاره به مصرف شراب و مفاهیم عاشقانه ممکن است برای کودکان مناسب نباشد. همچنین، درک برخی از استعاره‌های ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

غزل ۳۱۷ - نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن

نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن
ساخت برگ گل صبا، برگ صبوحی ساز کن ۱

غنچه مستور در بستان ورق را باز کرد
عارفا از نام مستوری ورق را باز کن ۲

گر شرابی می‌خوری، با نرگس مخمور خور
ور حریفی می‌کنی، با بلبل دمساز کن ۳

لاله و نرگس به هم جام صبوحی می‌کشند
صبح خیزان چمن را مطربا آواز کن ۴

راستی بستان مقام دلنوازست این زمان
خوش نوایی در مقام دلنواز آغاز کن ۵

می‌دهند آوازه گل بلبلان خیز ای صبا!
از دهان غنچه رو در گوش ساقی راز کن ۶

باد جان می‌بازد ای گل در هوایت گر تو نیز
خرده‌ای داری نثار عاشق جانباز کن ۷

از سر نازست مایل بر لب جو قد سرو
سرو قدا بر لب جو، میل سرو ناز کن ۸

باش فارغ بال اگر چون بلبلی ز ارباب بال
مست و عاشق در هوای گلرخی پرواز کن ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۱۶ - مفتاح فتوح از در میخانه طلب کن
گوهر بعدی:غزل ۳۱۸ - جز بند زلفش ای دل دیوانه جا مکن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.