هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از عشق و فراق سخن میگوید و درد دوری از معشوق را بیان میکند. او معشوق را آرزوی جان خود میداند و از رنجهای عشق شکایت دارد. شربت درمانش خون دل است و امیدی به بهبودی ندارد. در پایان، از آه دودآلود خود که ممکن است باعث خرابی شود، هشدار میدهد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه عمیق و احساسات شدید است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، فهم آن را برای سنین پایینتر دشوار میکند.
غزل ۳۲۰ - ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من
ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من
خود چه باشد جز تو و دیدار تو مقصود من ۱
مایه عمرم شد و سود من از عشقت فراق
این بد از بازارسودایت زیان و سود من ۲
تو طبیب و من چنین بیمار و شربت خون دل
با چنین تیمارگی ممکن بود بهبود من؟ ۳
آه دود آلود من، روزی خرابیها کند
هان هذر کن زینهار از آه دود آلود من! ۴
خود چه باشد جز تو و دیدار تو مقصود من ۱
مایه عمرم شد و سود من از عشقت فراق
این بد از بازارسودایت زیان و سود من ۲
تو طبیب و من چنین بیمار و شربت خون دل
با چنین تیمارگی ممکن بود بهبود من؟ ۳
آه دود آلود من، روزی خرابیها کند
هان هذر کن زینهار از آه دود آلود من! ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۴۶۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۱۹ - جان قتیل توست، بردارش مکن
گوهر بعدی:غزل ۳۲۱ - بیخ عشق تو نشاندند بتا! در دل من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
