غزل ۳۲۲ - ای غبار خاک پایت توتیای چشم من

ای غبار خاک پایت توتیای چشم من
کمترین گردی ز کویت خونبهای چشم من ۱

چشم من جز دیدن رویت ندارد هیچ رای
راستی را روشن و خوبست رای چشم من ۲

مردم چشمی و بی مردم ندارد خانه نور
مردمی فرمای و روشن کن سرای چشم من ۳

من ز چشم خود ملولم کاشکی برخاستی
از درت گردی و بنشستی بجای چشم من ۴

هر کجا دردی است باشد در کمین جان ما
هر کجا گردیست گردد در هوای چشم من ۵

تا خیالت آشنای مردم چشم من است
هر شبی در موج خون است آشنای چشم من ۶

می‌زند چشمم رهی تر آنچنان کاندر عراق
رودها بربسته‌اند از پرده‌های چشم من ۷

گر چه چشمم بسته است اما سر شکم می‌رود
باز می‌گوید به مردم، ماجرای چشم من ۸

ای صبا گر خاک پای او به دست آید تو را
ذره‌ای زان کوش، داری از برای چشم من ۹

چشم سلمان را منور کن به نور خون که هست
روی تو، آیینه گیتی نمای چشم من ۱۰