غزل ۳۲۳ - ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من

ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من
عشق است عادت تو و در دست خوی من ۱

جز درد عشق نیست مرا آرزو، مباد!
آن روز را که کم شود این آرزوی من ۲

برخاستم ز کوی تو چون گرد، عشق گفت:
بنشین که نیست راه برون شد ز کوی من ۳

خون می‌خورم به جای می و ذوق مستیم
داند کسی که خورد دمی از سبوی من ۴

از چشم من برفت چو آب و در آتشم
کان رفته نیز باز کی آید به جوی من؟ ۵

آن سرو سرکش متمایل که میل او
باشد به جانب همه الا به سوی من ۶

سلمان ز جمله خلق گرفتار برد گوی
فی‌الجمله تا کجا رسد این گفت و گوی من؟ ۷