غزل ۳۲۴ - قدم خمیده گشت، ز بار بلاست این

قدم خمیده گشت، ز بار بلاست این
اشکم روان شدست، ز عین عناست این ۱

در خویش ره نداد دلم هیچ صورتی
غیر خیال دوست که گفت آشناست این؟ ۲

عمریست تا نشسته‌ام ای دوست بر درت!
نگذشت بر دلت که برین در چراست این؟ ۳

می‌گفت: کام جان تو از لب روا کنم
این خود نکرد جان به لب آمد رواست این ۴

بگذشت دوش بر من و انگشت می‌نهاد
بر دیده گفتمش: صنما بر کجاست این؟ ۵

تهدید می‌نمود ولی گفت: چشم من
دل می‌برد ز مردم والحق جفاست این ۶

او می‌کند جفا و من انگشت می‌نهم
بر حرف عین خویش که عین خطاست این ۷

عهدی است تا نمی‌شنوم بویت از صبا
از توست یا ز سستی باد صباست این ۸

می‌زد غم تو حلقه و در بسته بود دل
جان گفت در مبند که دلدار ماست این ۹

سر در رهش نهادم و گفتم: قبول کن!
گفتا: چه می‌کنم که محل بلاست این؟ ۱۰

پرسیده‌ای که ناله سلمانت از چه خواست؟
آیینه را بخواه و ببین کز چه خاست این؟ ۱۱