غزل ۳۳۰ - باز می‌افکند آن زلف کمند افکن او

باز می‌افکند آن زلف کمند افکن او
کار آشفته ما را همه در گردن او ۱

مکش ای باد صبا دامن گل را که نهاد
کار خود بلبل سودا زده بر دامن او ۲

آتش عارض او از دل ماهر دودی
که برآورد بر آمد همه پیرامن او ۳

اینکه مویی شده‌ام در غم آن موی میان
کاج ( کاش ) مویی شدمی همچو میان بر تن او ۴

چه کنم حال درون عرض که حال دل من
می‌نماید رخ چون آینه روشن او ۵

آهن سرد چه کوبم؟ که دم آتشیم
نکند هیچ اثر در دل چون آهن او ۶

باز بر هم زده‌ای زلف به هم برزده‌ای
که رباید دل مسکین من و مسکن او ۷

رحم کن بر دل سلمان که به تنگ آمده‌اند
مردم از شیوه چشم تو و از شیون او ۸