غزل ۳۳۱ - ای سر سودای من رفته در سودای تو

ای سر سودای من رفته در سودای تو
باد سر تا پای من برخی ز سر تا پای تو ۱

گر سر من رفت در سودای عشقت گو: برو
بر سرم پاینده بادا سایه بالای تو ۲

جای سروت در میان جویبار چشم ماست
گرچه ماییم از میان جان و دل جویای تو ۳

گر نبینم مردم چشم جهان بین را رواست
خود کسی را کی توانم دید من بر جای تو ۴

سرو لافی می‌زند یعنی که بالای توام
سرو بی‌برگی است باری تا تو بود بالای تو ۵

چشم ترکت ترکتاز و حاجبش پیشانی است
چون در آید کس به چشم تنگ ترک آسای تو ۶

رای من جز بندگی سرو آزاد تو نیست
بس بلند افتاد سلمان راستی رارای تو ۷