غزل ۳۲۹ - آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو

آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو
می‌کند قصد جهانی و ندارد باک او ۱

قصد جان می‌کند و جان همه عالم اوست
می‌خورم زهر فراق و ندهد تریاک او ۲

چو رسید آن گل خوشبو ز دیار باکو
هیچ خوف و خطرش نیست زهی بی‌باک او ۳

خسته بر خاک ره افتاده و چشمم بر راه
دید و بگذشت و مرا بر نگرفت از خاک او ۴

گر هلال خم ابروی تو بیند مه نو
رخ به شامی ننماید دگر از افلاک او ۵

غنچه گر بشنود او وصف گل از بلبل باز
دامن از شوق کند تا به گریبان چاک او ۶

من چو صیدی به کمند سر زلفش شده‌ام
تا دگر کشته در آویزدم از فتراک او ۷

اگرش دامن ازین غصه بگیرم کو دست
وگر از جور فراقش بگریزم پاک او ۸

در فشانیست که کردست درین ره سلمان
مرد باید که سخن گوید از ادراک او ۹