غزل ۳۳۳ - دورم از جانان و مسکین آنکه شد مهجور ازو

دورم از جانان و مسکین آنکه شد مهجور ازو
چون تنی باشد که جانش رفته باشد دور ازو ۱

ذره حالم نمی‌گردد ز حال ذره‌ای
کافتاب عالم آرا بازگیرد نور ازو ۲

گو نسیم صبح از خاک درش بویی دهد
بو که بستانم دمی داد دل رنجور ازو ۳

کی به جوی چشم من بازآید آن آب حیات
تا خراب آباد جان من شود معمور ازو ۴

ای خضر زان چشمه نوشین نشانی باز ده
کاروزی شربتی دارد دل محرور ازو ۵

چشم مستش را ورق افشان کرد چشمم را بپرس
تا چه می‌خواهد مدام آن نرگس مخمور ازو ۶

دل چو رازش گفت با جان من نبودم در میان
در درون او بود و بس شد راز او مشهور ازو ۷

هرچه باداباد خواهم راز دل با باد گفت
همدم است القصه نتوان داشتن مستور ازو ۸

بر بیاض دیده سلمان می‌کند نقش سواد
کان جو بگشاید ببارد لولو منثور ازو ۹