غزل ۳۳۴ - بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه

بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه
پیغام تو آورد صبا سلمه الله ۱

چون خاک رهم بود قراری و سکونی
باد آمد و بر بوی توام می‌برد از ره ۲

باد سحر از بوی تو بخشید مرا جان
بادم به فدای قدم باد سحرگه ۳

ای خیل خیالت سر زلفت به شبیخون
هر نیم شبی بر سر من تاخته ناگه ۴

از شرم عذار تو برآورده عرق گل
وز فکر جمال تو فرو رفته به خود مه ۵

بگریست به خون جگر و زار بنالید
در نامه چو شد خامه ز حال دلم آگه ۶

حال من شوریده چه محتاج بیان است
رنگ رخ من بین که بیانی است موجه ۷

از خاک رهم خوارتر افتاده ه کویت
سلمان نه فتاده است که بر خیزد ازین ره ۸