غزل ۳۴۱ - هر دم به تیز غمزه دلم را چه می‌زنی؟

هر دم به تیز غمزه دلم را چه می‌زنی؟
خود را گذاشتم به تو خود در دل منی ۱

بر هم زند ابروی و چشم تو وقت من
خود وقت کیست آنکه تو بر هم نمی‌زنی؟ ۲

ای رهروان عشق چو پرگار دورها
گردیده در پی تو به نعلین آهنی ۳

سر تا سر جهان ظلمات است و یک چراغ
مردم نهاده‌اند همه سر را به روشنی ۴

ما و شرابخانه و صوفی و صومعه
او را می طهور و مرا دردی دنی ۵

با من سخن غرضت دلخوشیم نیست
بر ریش پاره‌ام نمکی می‌پراکنی ۶

امروز خاک پای سگ دوست شد کسی
کو کرد در جهان سری و دوش گردنی ۷

ای باد اگر رهت ندهد پرده‌دار دوست
خود را چو آفتاب ز روزن در افکنی ۸

گویی که ای چو آب حیاتت به عینه
پاکیزگی و خوی خوش و پاک دامنی ۹

تو سرو سر بلندی و چون سایه کار من
افتادگی و مسکنت است و فروتنی ۱۰

سلمان تو در درون به هوای صنوبرش
غم را چه می‌نشانی و جان را چهع می ۱۱