غزل ۳۴۲ - مسکین دل من گم شد و کردم طلب وی

مسکین دل من گم شد و کردم طلب وی
بردم به کمانخانه ابروی تواش پی ۱

خامند کسانی که به داغت نرسیدند
من سوخته آن که به من کی رسد او کی؟ ۲

ساقی به سفال کهنم جام جم آور
مطلوب سکندر بد هم در قدح کی ۳

صد بار می لعل تو جانم به لب آورد
ای دوست به کامم برسان یکدم از آن می ۴

مطرب بزن آن ساز جگر سوز دمادم
ساقی بده آن جام دلفروز پیاپی ۵

در شرح فراق تو سخن را چه دهم بسط؟
شرط ادب آن است که این نامه کنم طی ۶

بی رویت اگر دیده به خورشید کنم باز
صد بار کند چشم من از شرم رخت خوی ۷

بی بویت اگر برگذرد باد بهاری
حقا که بود بر دل من سردتر از دی ۸

سلمان ره سودای تو می‌رفت غمت گفت
کین راه به پای چو تویی نیست بروهی ۹