غزل ۳۵۲ - خورشید رخا سایه ز ما باز گرفتی

خورشید رخا سایه ز ما باز گرفتی
وز من نظر مهر و وفا باز گرفتی ۱

آخر چه شده‌ای برگ گل تازه که دیدار
از بلبل بی برگ و نوا باز گرفتی ۲

وجهی که بدان وجه توان زیست نداریم
جز روی تو آن نیز ز ما باز گرفتی ۳

چون خاک رهم ساختی از خواری و آنگه
پای از سر این بی سر و پا باز گرفتی ۴

گیرم نگرفتی دل بیمار مرا دست
پا از سر بیمار چرا باز گرفتی؟ ۵

در حال گدایان نظری هست تو را عام
خاص از من درویش گدا باز گرفتی ۶

شهباز دلم باز به قید تو اسیرست
این صید ندانم ز کجا باز گرفتی ۷

دود دل سلمان ز نفس راه هوا بست
ای سوخته دل راه هوا باز گرفتی ۸