غزل ۳۵۳ - دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی

دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی
قدم مردانه نه کانجا به گردی می‌رود مردی ۱

خبر داری که درد او برآوردست گرد از من
نماندست از من خاکی به غیر از درد او گردی ۲

چو گردم در هوا گردان ولیکن بر دلش هرگز
نمی‌آیم رها کن تا نیاید بر دلش گردی ۳

دم لعل لبش خوردیم و زاهد کرد منع ما
نکردی منع ما زاهد اگر زین می دمی خوردی ۴

گهی بر آب باید زد درین ره گاه بر آتش
بباید خو فرا کردن به هر گرمی و هر سردی ۵

ز آب دیده سلمان نهال حسن می‌بالد
سحابی تا نمی‌گرید نمی‌خندد رخ وردی ۶

نه هر رعنا و شی باشد حریف مرد درد او
بباید عشق جانان را درون درد پروردی ۷