غزل ۳۶۹ - جز باد همدمی نه که با او زنم دمی

جز باد همدمی نه که با او زنم دمی
جز باده مونسی نه که از دل برد غمی ۱

جز دیده کو به خون رخ ما سرخ می‌کند
در کار ما نکرد کس از مردمی، دمی ۲

خوردم هزار زخم ز هر کس به هیچ یک
رحمی نکرد بر من مسکین به هر مرهمی ۳

دریای عشق در دل ما جوش می‌زند
ز آنجا سحاب دیده ما می‌کشد نمی ۴

سرمست عشق را ز دو عالم فراغت است
زیرا که دارد او به سر خویش عالمی ۵

زان پیش روی بر در او داشتم که داشت
روی زمین غباری و پشت فلک خمی ۶

سلمان مگوی را ز دل الا به خود که نیست
در زیر پرده فلک امروز مرحمی ۷