غزل ۳۷۰ - سوز تو کجا گیرد، در خرمن هر خامی؟

سوز تو کجا گیرد، در خرمن هر خامی؟
مرغ تو فرو ناید، ای دوست به هر بامی ۱

مرد ره سودایت، صاحب قدمی باید
کان بادیه را نتوان، پیمود به هر گامی ۲

بد نام ابد کردم، خود را و نمی‌دانم
درنامه اهل دل، نیکوتر ازین نامی ۳

از عشق تو زاهد را دم گرم نخواهد شد
زیرا که بدان آتش هرگز نرسد خامی ۴

دیوانه دلی دارم، کارام نمی‌گیرد
جز بر در خماری، یا پیش دلارامی ۵

از تو نظری سلمان، می‌دارد و می‌شاید
درویشی اگر خواهد، از پادشه انعامی ۶

لب را به سخن بگشا، زیرا که ندارد دل
غیر از دهنت کامی، و آنگاه چه خوش کامی ۷

آغاز غمت کردم، تا چون بود انجامش
این نیست از آن کاری، کان را بود انجامی ۸