غزل ۱۲۷۵ - چون بزند گردنم سجده کند گردنش

چون بِزَنَد گَردنَم سَجده کُند گَردنَش
شیر خورَد خونِ من ذوقِ من از خوردنَش ۱

هین هَله شیرِ شکار پَنجه زِ من بَرمَدار
هین که هزارانْ هزار مِنَّتِ آن بر مَنَش ۲

پُخته خورَد پُخته خوار خامْ خورَد عشقِ یار
خامْ مَنَم ای نِگار که نَتَوان پُختَنَش ۳

ای تو دُهُلزن به قُل بَنده تو را چون دُهُل
در تو دَرآویخته هَمچو دُهُل می‌زَنَش ۴

گوشِ همه سَرخوشان عشق کَشَد کَشْ کَشان
عشقِ تو داوودِ توست مومْ شُده آهَنَش ۵

دلْ همه مال و عِقار خرج کُند در قِمار
چون که بِرِهنه شود چَرخْ دَهَد مَخزَنَش ۶

دلْ زِ سُخَن مال مال خواست زدن پَرَ و بال
پَرتوِ نورِ کَمالْ کرد چُنین اَلْکَنَش ۷