غزل ۱۲۸۵ - شکست نرخ شکر را بتم به روی ترش

شِکَست نِرخِ شِکَر را بُتَم به رویِ تُرُش
چه باده‌هاست بُتَم را دَران کَدویِ تُرُش ۱

به قاصِد او تُرُش است و به جانِ شیرینَش
که نیست در همه اَجْزاشْ تایِ مویِ تُرُش ۲

هزار خُمْرهٔ سِرکه عَسَل شُده‌‌ست ازو
که هست دِلْبَرِ شیرین دَوایِ خویِ تُرُش ۳

زِهای و هویِ تُرُش‌هایِ ماش خنده گرفت
حَلاوَتِ عَجَبی یافت‌های و هویِ تُرُش ۴

تُرُش چگونه نَخندد به زیرِ لب چو شنید
که جویِ شیر و شِکَر شُد رَوان به سویِ تُرُش؟ ۵

رُبود سیلِ وِیْ‌‌‌ام دوش و خَلْق نَعْره زنان
میانِ جویِ عَسَل چیست آن سَبویِ تُرُش؟ ۶

پَریر یارْ مرا جُست کان تُرُش رو کو؟
خُمار نیست چرا بودَش آرزویِ تُرُش؟ ۷

شتاب و تیز هَمی‌رفت کو به کو پِیِ من
چرا کُند شِکَرو قَند جُست و جویِ تُرُش؟ ۸

گرفته طَبْلهٔ حَلْوا و بَنده را جویان
که تا زِ جایزه شیرین کُند گِلویِ تُرُش ۹

عَجَب نباشد اگر قَصدِ او فَنایِ من است
همیشه شیرین باشد یَقین عَدویِ تُرُش ۱۰

غَلَط مَکُن تُرُشی نی برایِ دَفْعِ تواست
زِ رَشکِ چون تو شکاری‌‌ست رنگ و بویِ تُرُش ۱۱

زِ رِشکِ جاهِ امیر است روتُرُش دَربان
زِ رَشکِ رویِ عَروس است رویِ شویِ تُرُش ۱۲

هزار خانه چو زَنبور پُرعَسَل داری
به جانِ تو که گُذَر کُن زِ گفت و گویِ تُرُش ۱۳