غزل ۱۳۳۰ - بگردان شراب ای صنم بی‌درنگ

بِگَردان شراب ای صَنَم بی‌دِرنگ
که بَزم است و چَنگ و تَرنگاتَرَنگ ۱

ولی بَزمِ روح است و ساقیِّ غَیب
بِبویید بوی و نَبینید رنگ ۲

تو صَحرایِ دل بین در آن قَطره خون
زِهی دشتِ بی‌حَد، در آن کُنجِ تنگ ۳

دَران بَزمِ قُدسَند اَبْدالْ مَست
نه قُدسی که اُفْتَد به دستِ فَرنگ ۴

چه اَفْرنگ؟ عقلی که بُوَد اصلِ دین
چو حَلْقه‌ست بر دَر، درآن کوی و دَنگ ۵

زِ خُشکی‌ست این عقل و دریاست آن
بِمانده‌ست بیرون، زِبیمِ نَهنگ ۶

بِدِه میْ گِزافه به مَستانِ حَق
که نی عَربَده بینی آن جا، نه جنگ ۷

یکی جامْ بِنْمودشان در اَلَست
که از جامِ خورشید دارند نَنگ ۸

تو گویی که بی‌دست و شیشه کِه دید
شَرابِ دلارام و بَگْنیّ و بَنگ؟ ۹

بِبین نیم شب خَلْق را جُمله مَست
زِسَغْراقِ خواب و زِساقیِّ زنگ ۱۰

قِطارِ شُتُر بین که گشتند مَست
نَدانند اَفْسار از پالْهَنگ ۱۱

خَمُش کُن که اغلب همه باخودند
همه شهر لَنْگَند، تو هم بِلَنگ ۱۲

رَهْ و سیرتِ شَمسِ تبریز گیر
به جُرأت چو شیر و به حَمله پَلَنگ ۱۳