تو کیستی ز کجائی که آسمان کبود

تو کیستی ز کجائی که آسمان کبود
هزار چشم براه تو از ستاره گشود ۱

چه کویمت که چه بودی چه کرده ئی چه شدی
که خون کند جگرم را ایازی محمود ۲

تو آن نئی که مصلی ز کهکشان میکرد
شراب صوفی و شاعر تر از خویش ربود ۳

فرنگ اگرچه ز افکار تو گره بگشاد
به جرعه دگری نشئه ترا افزود ۴

سخن ز نامه و میزان دراز تر گفتی
به حیرتم که نبینی قیامت موجود ۵

خوشا کسی که حرم را درون سینه شناخت
دمی تپید و گذشت از مقام گفت و شنود ۶

از آن بمکتب و میخانه اعتبارم نیست
که سجده ئی نبرم بر در جبین فرسود ۷