غزل ۸۷ - هستی به‌تپش رفت واثرنیست نفس را

هستی به‌تپش رفت واثرنیست نفس را
فریادکزین قافله بردند جرس را ۱

دل مایل تحقیق نگردید وگرنه
ازکسب یقین عشق توان‌کرد هوس را ۲

هر دل نبرد چاشنی داغ محبت
این آتش بی‌رنگ نسوزد همه‌کس را ۳

رفع هوس زندگی‌ام باد فناکرد
اندیشهٔ خاک آب زد این آتش خس را ۴

آزادی ما سخت پرافشان هوا بود
دل عقده شد وآبله پاگرد نفس را ۵

تا رمزگرفتاری ما فاش نگردد
چون صبح به پرواز نهفتیم قفس را ۶

بیدل نشوی بیخبر از سیرگریبان
اینجاست‌که عنقا ته بال است مگس را ۷