غزل ۴۸۵ - ز خود رمیدن ‌دل بسکه شوخی‌انگیز است

ز خود رمیدن ‌دل بسکه شوخی‌انگیز است
چو شبنم آبلهٔ ما شرار مهمیز است ۱

دماغ منت عشرت‌کراست زین محفل
خوشم‌ که خندهٔ مینای می نمکریز است ۲

زجنبش مژه بر ضبط اشک می‌ لرزم
که زخمهٔ رگ این ساز نشتر تیز است ۳

کدام صبح که شامی نخفته در شغلش
صفای طینت امکان کدورت‌آمیز است ۴

هزار سنگ شرر گشت و بال ناز افشاند
هنوز سعی‌ گداز من آبروریز است ۵

سر هوای اقامت درین چمن مفراز
بهوش باش که تیغ گذشتگی تیز است ۶

به طبع سنگ فسردن شرار می‌بندد
هوای عالم آسودگی جنون‌خیز است ۷

شکست‌ ظرف حباب از محیط خالی ‌نیست
ز خود تهی ‌شده از هر چه ‌هست ‌لبریز است ۸

دمیده‌ایم چو صبح از دم گرفتاری
غبار عالم پرواز ما قفس‌بیز است ۹

کباب عافیتی‌، بگذر از هوس بیدل
دبیل صحت بیمار حسن پرهیز است ۱۰