غزل ۴۹۹ - سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است

سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است
در قافلهٔ اشک همین آبله پیش است ۱

جهدی ‌که ز فکر حسد خلق برآیی
خاری ‌که به پایی نخلد مرهم ریش است ۲

تا مرگ فسردن نکشد طینت مردان
آتش‌همه دم‌سوختهٔ غیرت‌خویش است ۳

جایی‌که ز خط تو نمو سبز نگردد
فردوس اگر تل شود انبار حشیش است ۴

از برگ طراوت نگهی آب ندادیم
سرسبزی این باغ به شاخ بز و میش است ۵

از سنگ شرر گم نشد از خاک غبارش
ازیأس بپرسیدکه راحت به‌چه‌کیش است ۶

بسته‌ست قضا ربط علابق به‌گسستن
هشدارکه بیگانگیی با همه خویش است ۷

دکان عبدم مایهٔ تغییر ندارد
ماییم و متاعی‌ که نه‌ کم بود و نه بیش است ۸

بیدل به ادب باش‌ که در پیکر انسان
گر رگ ‌کند اظهارپری تشنهٔ نیش است ۹