غزل ۵۰۲ - دل از غبار نفس زخم خفته در نمک است

دل از غبار نفس زخم خفته در نمک است
ز موج پیرهن این محیط پرخسک است ۱

بهار رنگ جهان جلوهٔ خزان دارد
بقم درین چمن حادثات اسپرک است ۲

ز اهل صومعه اکراه نیست مستان را
که‌ترش‌رویی‌زاهدبه بزم‌می نمک است ۳

زعرض شیشه تهی نیست نسخهٔ تحقیق
توآنچه‌کرده‌ای از خویش انتخاب‌شک است ۴

به عالم بشری غیر خودنمایی نیست
کسی‌که بگذرد از وهم‌خویشتن‌ملک است ۵

قد خمیده‌کند، تن‌پرست را هموار
مدار راست‌رویهای فیل برکجک است ۶

فزوده‌ایم به وحدت ز شوخ‌چشمیها
دمی‌که‌محو شد این‌صفر هرچه‌هست‌یک است ۷

نظر به گرد ره انتظار دوخته‌ایم
به چشم دام سیاهی صید، مردمک است ۸

خطی به‌صفحهٔ‌دل بی‌خراش‌شوق‌تو نیست
ز روی‌بحر به‌جز موج‌هرچه‌هست‌حک است ۹

می‌ام به ساغر دل نقل یاس می‌گردد
چو زخم‌، قطرهٔ‌آبی‌که می‌خورم‌گزک است ۱۰

دویی‌کجاست‌، ز نیرنگ احولی بگذر
که یک نگاه میان دوچشم مشترک است ۱۱

به اوج آگهی‌ات نردبان نمی‌باید
نگاه تا مژه برداشته‌ست بر فلک است ۱۲

اگر ز سوختگانی‌، سواد فقرگزین
که شام چهرهٔ زرین شمع را محک است ۱۳

دگرمپرس ز سامان بزم ما بیدل
ز شور اشک‌خود اینجاکباب‌را نمک است ۱۴