غزل ۵۶۸ - هرکجا وحشتی از آتشم افروخته است

هرکجا وحشتی از آتشم افروخته است
برق در اول پرواز نفس سوخته است ۱

چه خیال است دل از داغ تسلی‌گردد
اخگری چشم به خاکستر خود دوخته است ۲

لاف را آینه‌پرداز محبت مکنید
به نفس هیچکس این شعله نیفروخته است ۳

نتوان محرم تحقیق شد از علم و عمل
و ضعها ساخته و ما و من آموخته است ۴

پاس اسرار محبت به هوس ناید راست
شمع بر قشقه و زنار چها سوخته است ۵

ای نفس ‌مایه دکانداری غلفت تا چند
آسمان جنس سلامت به تو نفروخته است ۶

از قماش بد و نیک دو جهان بیخبریم
چون حیا پیرهن ما نظر دوخته است ۷

ذره‌ایی نیست که خورشید نمایی نکند
گرد راهت چقدر آینه اندوخته است ۸

گر نه بیدل سبق از مکتب مجنون دارد
اینقدر چاک گریبان زکه آموخته است ۹