غزل ۵۶۷ - نه عشق سوخته و نه هوس‌گداخته است

نه عشق سوخته و نه هوس‌گداخته است
چو صبح آینهٔ ما نفس‌گداخته است ۱

سلامت آرزوی وادی رحیل مباش
که عالمی به فسون جرس گداخته است ۲

به خلق سبقت اسباب پختگی مفروش
که بیشتر ثمر پیشرس گداخته است ۳

ز نقد داغ مکافات خویش آگه نیست
داغ ‌شعله به ‌این‌ خوش که کس گداخته است ۴

ز انفعال تهی نیست لذت دنیا
عسل مخواه که اینجا مگس‌ گداخته است ۵

غبار مشت پر ما نیاز دام‌کنید
که عمرها به هوای قفس‌گداخته است ۶

ترحم است برآن دل‌که‌گاه عرض و نیاز
ز بی‌نیازی فریادرس گداخته است ۷

مگر شکست به فریاد دل رسد ور نه
درای محمل مقصد نفس ‌گداخته است ۸

طلسم هستیِ بیدل ‌که محو حسرت اوست
چو ناله هیچ ندارد ز بس‌گداخته است ۹