غزل ۵۶۹ - آتش وحشتم آنجاکه برافروخته است

آتش وحشتم آنجاکه برافروخته است
برق در اول پرواز، نفس سوخته است ۱

چه خیال است دل از داغ‌، تسلی‌گردد
اخگرم چشم به خاکستر خود دوخته است ۲

گفتگو آینه‌پرداز محبت نشود
به نفس هیچ‌کس این شعله نیفروخته است ۳

از قماش بد و نیک دو جهان بیخبریم
چون حیا پیرهن ما نظر دوخته است ۴

ذره‌ای نیست‌که خورشیدنمایی نکند
گرد راهت چه قدر آینه اندوخته است ۵

نتوان محرم تحقیق شد از علم و عمل
وصفها ساخته وما ومن آموخته است ۶

پاس اسرار محبت به هوس ناید راست
شمع بر قشقه وزنارچها سوخته است ۷

ای نفس مایه‌، دکانداری هستی تا چند
آسمان جنس سلامت به تو نفروخته است ۸

گرنه شاگرد جنون است دل بیدل ما
ابجد چاک‌گریبان زکه آموخته است ۹