غزل ۵۷۷ - آن جنگجو به ظاهر گرپشت داده است

آن جنگجو به ظاهر گرپشت داده است
پنهان دری ز فتح نمایان‌گشاده است ۱

از بسکه سعی همت مردان فروتنی‌ست
پشت سپه قوی به سوار پیاده است ۲

محو قفاست آینه‌پردازی صفا
از ریش‌دار هیچ مپرسید ساده است ۳

طفلی چه ممکن است رود ازمزاج شیخ
هرچند مو سفیدکند پیرزاده است ۴

از علت مشایخ و طوارشان مپرس
بالفعل طینت نر این قوم‌، ماده است ۵

هرجا مزینی است به حکم صلاح شرع
در ریش محتسب بچه‌اش را نهاده است ۶

اینجا خیال‌گنبد عمامه هیچ نیست
بار سرین به‌گردن واعظ فتاده است ۷

زاهد کجا و طاعت یزدانش ازکجا
در وضع سجده شیوهٔ خاصش اراده است ۸

رعنایی امام ندارد سر نماز
می‌نازد از عصاکه به دستش چه داده است ۹

ملا هزار بار به انگشتهای دخل
ته کرده درس وگرم تلاش اعاده است ۱۰

نامرد و مرد تا نکشد زحمت‌گواه
قاضی درین مقدمه غورش زیاده است ۱۱

اقبال خلق بسکه به ادبار بسته عهد
پیش اوفتاده است و قفا ایستاده است ۱۲

پستی کشید دامن این حیزطینتان
چندان که نامشان به زبانها فتاده است ۱۳

نقش جهان نتیجهٔ اندیشهٔ دویی‌ست
نیرنگ شخص و آینه تمثال زاده است ۱۴

بیدل چه ذلت است‌که‌گردون منقلب
در طبع مرد خاصیت زن نهاده است ۱۵