غزل ۷۳۴ - جهان ز جنس اثرهای این و آن خالیست

جهان ز جنس اثرهای این و آن خالیست
به هرزه وهم مچینیدکاین دکان خالیست ۱

گرفته است حوادث جهان مکان را
ز عافیت چه زمین و چه آسمان خالیست ۲

به رنگ چنبر دف در طلسم پیکر ما
به هرچه دست زنی منزل فغان خالیست ۳

ز شکرتیغ تویارب چسان برون آید
دهان زخم اسیری‌که از زبان خالیست ۴

اگرچه شوق تو لبریز حیرتم دارد
چوچشم آینه آغوش من همان خالیست ۵

ترشحی به مزاج سحاب فیض نماند
که آستین‌کریمان چو ناودان خالیست ۶

به چشم زاهد خودبین چه توتیا وچه خاک
که ازحقیقت بینش چوسرمه‌دان‌خالیست ۷

کدام جلوه‌که نگذشت زین بساط غرور
تو هم بتازکه میدن امتحان خالیست ۸

فریب منصب‌گوهر مخورکه همچو حباب
هزارکیسه درین بحر بیکران خالیست ۹

ز چاک دانهٔ خرما، شد اینقدر معلوم
که از وفا دل سخت شکرلبان خالیست ۱۰

گهر زیأس‌،‌کمر، برشکست‌، موج نبست
دلی‌که پر شود از خود ز دشمنان خالیست ۱۱

به جیب تست اگر خلوتی و انجمنی‌ست
برون ز خویش‌کجا می‌روی جهان خالیست ۱۲

به همزبانی آن چشم سرمه‌سا بیدل
چو میل سرمه‌، زبان من از بیان خالیست ۱۳