غزل ۱۵۶۲ - گر ناز تو را به گفت نارم

گَر نازِ تو را به گفت نارَم
مِهرِ تو درونِ سینه دارم ۱

بی‌مِهرِ تو گَر گُلی بِبویَم
در حالْ بِسوز هَمچو خارم ۲

ماننده ماهی اَرْ خَموشَم
چون موج و چو بَحرْ‌‌ بی‌قَرارم ۳

ای بر لبِ من نَهاده مُهری
می کَش تو به سویِ خودْ مِهارم ۴

مَقصودِ تو چیست؟ من چه دانم؟
دانم که من اَنْدَرین قِطارم ۵

نُشْخوارِ غَمَت زَنَم چو اُشْتُر
چون اُشْتُرِ مَست کَفْ بَرآرم ۶

هر چند نَهان کُنم نگویم
در حَضرتِ عشق آشکارم ۷

ماننده دانه زیرِ خاکَم
موقوفِ اشارتِ بَهارم ۸

تا‌‌ بی‌دَمْ خود زَنَم دَمی خوش
تا‌‌ بی‌سَر خود سَری بِخارم ۹