غزل ۸۴۲ - به فکر دل لبم از ربط قیل و قال‌گذشت

به فکر دل لبم از ربط قیل و قال‌گذشت
چسان نفس‌کشم آیینه در خیال گذشت ۱

کجاست‌تاب ز خودرفتنی‌که‌چون یاقوت
به عرض‌گردش رنگم هزار سال‌گذشت ۲

بهار یأس ز سامان بی‌نیازیها
چه مایه داشت‌که بالیدن از نهال‌گذشت ۳

خمی به دوش ادب بند وسیر عزت‌کن
ز آسمان به همین نردبان هلال‌گذشت ۴

طریق فقر، جنون تازی دگر دارد
دلیل حاجت و می‌باید از سوال گذشت ۵

عرق ز جبههٔ ما بی‌فنا نشد زایل
فغان‌که عمر چو شبنم به انفعال‌گذشت ۶

زهیچ جلوه به تحقیق چشم نگشودیم
شهود آینه در عالم مثال‌گذشت ۷

خمش نوایی موج تکلم از لب یار
اشارتی‌ست که نتون ازین زلال گذشت ۸

به عالمی‌که ز پروازکار نگشاید
توان چو رنگ به سعی شکست بال‌گذشت ۹

به فکرنسیهٔ موهوم نقد نیز نماند
مپرس در غم مستقبلم چه حال‌گذشت ۱۰

دلم ز خجلت بی‌ظرفی آب شد بیدل
به یاد باده‌تریها ازین سفال‌گذشت ۱۱