غزل ۱۰۲۰ - خامش‌نفسی خفت گوینده ندارد

خامش‌نفسی خفت گوینده ندارد
لبهای ز هم واشده جز خنده ندارد ۱

پرواز رسایی‌ که بنازیم به جهدش
چون رنگ به غیر از پر برکنده‌ ندارد ۲

خواهی به عدم غوطه زن و خواه به هستی
بنباد تو جز غفلت یابنده ندارد ۳

معیارتک و تاز من و ما ز نفس‌گیر
جز رفتن ازین مرحله آینده ندارد ۴

موج و کف دریای عدم سحرنگاری‌ست
نادار همه دارد و دارنده ندارد ۵

از دلق گشودیم معمای قلندر
پوشیدگی این است‌که‌ کس ژنده ندارد ۶

سیر خم زانو به هوس جمع نگردد
نامحرم معنی سر افکنده ندارد ۷

همواری و صحرای تعین چه خیال است
این تختهٔ نجار جنون رنده ندارد ۸

زین گردش رنگی که جبین ساز تماشاست
آن‌‌یست‌که صد جامهٔ زببنده ندارد ۹

معشوق مزاجی‌ست ‌که این باغ تجدد
یک ربشه به جز سرو خرامنده ندارد ۱۰

جمعیت دل خواه چه دنیا و چه عقبا
موج گهر اجزا‌ی پراکنده ندارد ۱۱

بیدل سخن این است تأمل کن و تن زن
من خواجه طلب مردم و او بنده ندارد ۱۲