غزل ۱۰۳۴ - بی‌یأس دل از هرچه نداردگله دارد

بی‌یأس دل از هرچه نداردگله دارد
ناسودن دست تو هزار آبله دارد ۱

محمل‌کش مجنون‌روشان بی ‌سر و پایی‌ست
این قافلهٔ اشک عجب راحله دارد ۲

از عالم نـیرنگ املِ هیچِ مپرسید
آفاق‌، شرر فرصت و، زاهد چله دارد ۳

از خار کند شکوه ‌گل آبلهٔ من
آیینه گر از شوخی جوهر گله دارد ۴

یک نچه به صد رنگ‌گل‌افشان خیال ست
یکتایی او اینقدرم ده دله دارد ۵

نگذشته ز سر راه به جایی نتوان برد
هشدار که پای تو همین آبله دارد ۶

دل محوگداز است چه در هجر چه در وصل
این آینه در آب شدن حوصله دارد ۷

دور شکم اهل دول بین و دهل زن
کاین طایفه را تخم امل حامله دارد ۸

هرجا روی از برق فنا جان نتوان برد
عمری‌ست‌که آتش پی این قافله دارد ۹

دنیا الم غفلت و عقبا غم اعمال
آسودگی از ما دو جهان فاصله دارد ۱۰

بیدل من و آن نظم که هر مصرع شوخش
چون سرو ز آزادی غمها صله دارد ۱۱