غزل ۱۰۵۰ - نقشم‌کسی از سعی چه فرهنگ برآرد

نقشم‌کسی از سعی چه فرهنگ برآرد
نقاش مگر از صدفش رنگ برآرد ۱

عمری‌ست که با کلفت دل می‌روم از خویش
خود را چه‌قدر آینه با زنگ برآرد ۲

صد شام ابد طی شد و صد صبح ازل رفت
تا یاس زخویشم دو سه فرسنگ برآرد ۳

پهلو خور هنگامهٔ صحبت نتوان زیست
زبن انجمنم‌کاش دل تنک برآرد ۴

در رهن خلشهای نفس فرصت هستی است
تیرتوکس از دل به چه آهنگ برآرد ۵

تفریح دماغ تو و من درخور وهم است
زبن نسخه محال است‌کسی بنگ برآرد ۶

با دامن اگر عیب تک و تاز نپوشی
عجز تو چه خارا از قدم لنگ برآرد ۷

زین بار که من می‌کشم از کلفت هستی
سنگینی نامم ز نگین سنگ برآرد ۸

آیینهٔ او محرمی وصل ندارد
حیرانی از این بیش که را دنگ برآرد؟ ۹

آه این دل مایوس نشاطم نپسندید
کو غنچه که واگردد و گلرنگ برآرد ۱۰

بیدل‌، به‌کف خاک‌، قناعت کن و خوش باش
تا گرد هوا گیر تو اورنگ برآرد ۱۱