غزل ۱۲۸۶ - ز تخمت چه نشو و نما می‌دمد

ز تخمت چه نشو و نما می‌دمد
که چون آبله زیرپا می‌دمد ۱

عرق در دم حاجت از روی مرد
اگر شرم دارد چرا می‌دمد ۲

به حسرت نگاهی ‌که این جلوه‌ها
ز مژگان رو بر قفا می‌دمد ۳

وجود از عدم آنقدر دور نیست
نگاه اندکی نارسا می‌دمد ۴

نصیب سحر قحط شبنم مباد
نفس بی‌عرق بی‌حیا می‌دمد ۵

فسونی ‌که تا حشر خواب آورد
به‌گوشم نی بوریا می‌دمد ۶

به ترک طلب ربشه دارد قبول
بروگر بکاری بسیا می‌دمد ۷

ز خود باید ای ناله برخاستن
کزین نیستان یک عصا می‌دمد ۸

معمای اسم فناییم و بس
همین نفس مطلق ز ما می‌دمد ۹

به رنگ چنار از بهار امید
بس است اینکه دست دعا می‌دمد ۱۰

ز بی‌اتفاقی چو مینا و جام
سر و ‌گردن از هم جدا می‌دمد ۱۱

به عقبا است موقوف مزد عمل
کجا کاشتند از کجا می‌دمد ۱۲

دو روزی بچینید گلهای ناز
ز باغی‌ که ما و شما می‌دمد ۱۳

سرت بیدل از وهم و ظن عالمی‌ست
ازین بام چندین هوا می‌دمد ۱۴