غزل ۱۳۵۹ - سبکروان‌که به وحشت میان جان بستند

سبکروان‌که به وحشت میان جان بستند
چو ناله سوخت نفس با نگاه پیوستند ۱

نرسته‌اند شرر وحشیان این کهسار
که دل ز سنگ‌ گرفتند و بر هوا بستند ۲

نیاز طره اوکن اگر دلی داری
که ماهیان سعادت اسیر این شستند ۳

ز پهلوی عرق جبهه مایه است اینجا
چو جام می همه جا بیدلان تهی‌دستند ۴

به سنگ کم نتوان قدر عاجزان سنجید
نگه دلیل بلندیست هرقدر پستند ۵

درآن بساط‌که منظور حسن یکتایی‌ست
ترحم است بر آیینه‌ای ‌که نشکستند ۶

حذر ز الفت دلها درین جنون محفل
که شیشه‌های شکستن بهانه بد مستند ۷

نمی‌توان به‌کمانخانهٔ فلک آسود
کجا گذشته چه آینده تیر یک شستند ۸

ز ساز خلق به جز هیچ هیچ نتوان یافت
خیال نیستیی هست‌کاینقدر هستند ۹

چو شمع بر نفسی چند گریه‌ کن بیدل
که سو‌ختند و به رمز فنا نپیوستند ۱۰