غزل ۱۳۶۶ - غافلی چند که نقش حق وباطل بستند

غافلی چند که نقش حق وباطل بستند
هرچه بستند بر این طاق و سرا، دل بستند ۱

سعی غواص در این بحر جنون‌پیمایی‌ ست
آرمیدن‌گهری بود به ساحل بستند ۲

چون سحر مرهم کافور شهیدان ادب
لب زخمی‌ست که از شکوهٔ قاتل بستند ۳

پی مقصد به چه امیدکسی بردارد
نامه‌ای بود تپش بر پر بسمل بستند ۴

شعله تا بال‌ کشد دود برون تاخته است
بار ما پیشتر از بستن محمل بستند ۵

جوهر گل همه در شوخی اجزا صرف است
آنچه از دانه‌گشودند به حاصل بستند ۶

ره نبردم به تمیز عدم و هستی خویش
این دو آیینه به هم سخت مقابل بستند ۷

عمر چون شمع به واماندگی‌ام طی‌گردید
نامهٔ جادهٔ من بر سر منزل بستند ۸

بی‌تکلٌف نه حبابی‌ست در این بحر نه موج
نقش بیحاصلی ماست‌که زایل بستند ۹

جرأت از محو بتان راست نیاید بیدل
حیرت آینه دستی‌ست ‌که بر دل بستند ۱۰