غزل ۳۶ - گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت
متاع شادی و غم جمع بود در هم سوخت ۱

که زد به داغ دلم دامن کرشمه که باز
به نیم شعله هم خان و مان مرهم سوخت ۲

فروغ حسن تو در گلشن بهشت افتاد
که برگ لاله و گل در میان شبنم سوخت ۳

به العطش مگشا لب که خضر وادی عشق
گلوی تشنه به آب حیات و زمزم سوخت ۴

جز آب ساقی عشقم که جام جرعه ی او
کلیم را کف دست و مسیح را دم سوخت ۵

دلم به گوشه نشینان عشق می لرزد
که حسن او گل شوخی بچید و عالم سوخت ۶

به لوح مشهد پروانه این رقم دیدم
که آتشی که مرا سوخت خویش را هم سوخت ۷

خوشم که سوخت دو کون از غمت وزین خوش تر
که کس به داغ دل عرفی از غمت کم سوخت ۸