غزل ۳۹ - عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست

عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست
باورم باید که هر مویی ز یار افگار نیست ۱

برهمن چون بست زنارم، مغان گفتند حیف
کاین زمان در کافرستان عرب زنار نیست ۲

می تراود می به جام و جام می آید به لب
نیست باکی گر به بزم عشق کس هشیار نیست ۳

شرمسار از همت عشقم که در هنگام نزع
اضطراب جان سپردن مانع دیدار نیست ۴

با سر هر موی تو هر صنف را صد دعوی است
گر چه یک مو از کسی، طبع تو منت دار نیست ۵

انتظار نو بهار از تنگ چشمی های ماست
صد تماشا هست در گلخن که در گلزار نیست ۶

سوزن عیسی بیفکن، رشته ی مریم بسوز
خلوت عشق است، هان، آلودگان را بار نیست ۷

هان ره عشق است و کج رفتن ندارد بازگشت
جرم را این جا عقوبت هست و استغفار نیست ۸

هر سر مویم کلیمی لن ترانی بشنو است
باز گو، بگشای لب، این جا ادب درکار نیست ۹

می روی با غیر و می گویی بیا عرفی تو هم
لطف فرمودی برو کین پای را رفتار نیست ۱۰