غزل ۴۴ - امید صلح از آن با شکیب ایوب است

امید صلح از آن با شکیب ایوب است
که دشمن آشتی انگیز و دوست محجوب است ۱

همین عطیه به هر حال خوشدلم دارد
که هر چه رفت به عنوان خیر محسوب است ۲

تهی بساطی این عهد بین که بی من و تو
زمانه نازکش و آفتاب محبوب است ۳

نسیم پیرهن می برد از هوش ور نه
به رود نیل ز کنعان دو گام یعقوب است ۴

خبر نیافته عرفی ز طبع نازک دوست
زبان بکش قلم این جا نه جای مکتوب است ۵