غزل ۱۲۹ - من نگویم که درین شهر ستمکاری هست

من نگویم که درین شهر ستمکاری هست
همه دانند که ما را به تو بازاری هست ۱

حد من نیست که در پیش تو گویم سخنی
دوست داند که مرا قوت گفتاری هست ۲

از ادب چشم من و ناز مپوشان رخ دوست
این نگاهی است که شایسته دیداری هست ۳

ساکن کعبه کجا، دولت دیدار کجا
این قدر هست که در سایه ی دیواری هست ۴

مردم کارگه عشق هنرمندانند
بیستون گر بشکافد دگر کاری هست ۵

دل عرفی نه یکی قطره ی حون، فولاد است
از ستم سیر مشو دگر آزاری هست ۶