غزل ۱۶۸۸ - رفتم ز دست خود من در‌ بی‌خودی فتادم

رفتم زِ دستْ خود من در‌ بی‌خودی فُتادم
در‌ بی‌خودیِّ مَطْلَقْ با خود چه نیکْ شادم ۱

چَشمَم بِدوخت دِلْبَر تا غیرِ او نَبینَم
تا چَشم‌ها به ناگَهْ در رویِ او گُشادم ۲

با من به جنگ شُد جان گفتا مرا مَرَنجان
گفتم طَلاقْ بِسْتان گفتا بِدِه بِدادم ۳

مادر چو داغِ عشقَت می‌دید در رُخِ من
نافَم بر آن بُرید او آن دَم که من بِزادم ۴

گَر بر فَلَک رَوانَم وَرْ لوحِ غَیب خوانم
ای تو صَلاحِ جانم‌ بی‌تو چه در فَسادم ۵

ای پَرده بَرفَکَنده تا مُرده گشته زنده
وَزْ نورِ رویَت آمد عَهدِ اَلَستْ یادم ۶

از عشقِ شاهِ پَریان چون یاوه گشتم ای جان
از خویش و خَلْق پنهان گویی پَری نِژادم ۷

تبریزِ شَمسِ دین را گفتم تَنا کِه باشی؟
تَن گفت خاک و جان گفت سَرگشته هَمچو بادم ۸