غزل ۱۶۹۷ - آری ستیزه می‌کن تا من همی‌ستیزم

آری ستیزه می‌کُن تا من هَمی‌سِتیزَم
چندین زَبون نِیَم که زِاسْتیزِ تو گُریزم ۱

از حیله خواب رفتی هر سویْ می‌بِیُفتی
وَاللَّهْ که گَر بِخُسپی این باده بر تو ریزم ۲

ای دولَتِ مُصوَّر پیشِ من آر ساغَر
زودم به رَهْ مَکُن جان من سخت دیرخیزم ۳

هر لحظه روت گوید من شمعِ شب فُروزَم
هر لحظه موت گوید من نافِ مُشکْ بیزم ۴

نَپْذیرم ای سَمَن بَر کمتر زِ هجده ساغَر
نَرمی کُن و حَلیمی ای یارِ تُند و تیزم ۵

ای لُطفِ‌ بی‌کِناره خوش گیر در کِنارم
چون در بَرِ تو میرم نَغْز است رَسْتْخیزم ۶

ساغَر بیار و کم کُن این لاغ و این نَدیمی
من مَستِ آن عروسَم نی سُخرهٔ جِهیزم ۷

خواهم شَرابِ ناری تو دیگْ پیشَم آری؟
کِی گِردِ دیگ گردم آخِر نه کَفْچَلیزم ۸

دَردِهْ شَرابِ رُهبان ای هَمدَمِ مَسیحان
نی چون خَران عنگم نی عاشقِ کُمیزم ۹

خامُش زِ عشقْ بِشْنو گوید تو گَر مَرایی
من یارِ رُستَمانَم نی یارِ مردِ حیزم ۱۰