غزل ۱۸۸ - فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند
به جان خرند شهادت که خون بها بخشند ۱

خدا گواست که گرجرم ما همین عشق است
گناه گبر و مسلمان به جرم ما بخشند ۲

مریض عشق به زنجیر بند نتوان کرد
در آن دیار که بیمار را شفا بخشند ۳

نظر ز ننگ بدزدد گدای کوچهء عشق
از آن متاع که در سایهء هما بخشند ۴

ز روز حشر چه غم کز جزا بود ترسم
که عذر ما نپذیرند و جرم ما بخشند ۵

چه مایه شکر گزاریت کنیم اگر زهاد
خطای ما به زبر دستی قضا بخشند ۶

دعای بی اثری دارم و هزاران جرم
مگر مرا به تهی دستی دعا بخشند ۷

چه خواهی ای ملک از اهل دل، شکنجه بس است
عطیه ها که پذیرفته اند وابخشند ۸

نخست گوهر خویش آیدش محبت، اگر
کلید گنج گدایی به پادشا بخشند ۹

بضاعتی به کف آور، که ترسمت فردا
به خوی فشاندن پیشانی چه ها بخشند ۱۰

به اهل فیض نشین ، در حریم گلشن عشق
که کر نسیم صبا خوش کنی صبا بخشند ۱۱

به گاه عفو گناه، از پی رعایت دل
جزای خویش دهندت، ز شرم ما بخشند ۱۲

امید هست که بیگانگی عرفی را
به دوستی سخن های آشنا بخشند ۱۳