غزل ۲۰۲ - دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند

دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند
وارسته از کمند به زنجیر می شوند ۱

برگی ز بوستان خرابی نچیده اند
جمعی که سایه گستر و تعمیر می شوند ۲

این ناوک از کمان که آید که هر طرف
صید افکنان نشانهٔ این تیر می شوند ۳

این فتنه از کجاست که مستان شیرگیر
گردن نهند و بستهٔ زنجیر می شوند ۴

این شاهباز کیست که در صیدگاه او
مرغان بال بسته هواگیر می شوند ۵

عرفی چه حالت است که در شهر بخت ما
نازاده کودکان به رحم پیر می شوند ۶