غزل ۲۰۶ - کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

کسی که رو به حریم رضا نمی آرد
نوید وصل به سویش صبا نمی آرد ۱

کسی به زمرهٔ ارباب دل ندارد راه
که تحفه ای ز نعیم بلا نمی آرد ۲

به آب عشق بنازم که کشتی دل من
کزو به چشمهٔ او بی صفا نمی آرد ۳

زهی شکیب که دست کرشمه بستن دوست
هنوز حسن پری و حیا نمی آرد ۴

به عالمی کندم آفتاب فتنه کباب
که کس پناه به ظل هما نمی آرد ۵

دل اجل شکند ور نه کو دمی کز دوست
هزار قافلهٔ جان، صبا نمی آرد ۶

ازان به میکده برگشتم ازحرم، کانجا
کسی کرشمهٔ زرق و ریا نمی آرد ۷

بگفته شکر تو عرفی ، نمی شود تسلیم
بگو که رسم شهیدان به جا نمی آرد ۸